که باورم شد ، افسرده ام .

اینقدر پرسیدی ای رود خروشان چه کسی تو را راه مرداب نشان داد که

باورم شد مردابی بیش نیستم 

اینقدر گفتی ای سرو چه کسی تو را خم کرد 

که باز هم باور کردم .

هنوز سینه سفید کاغذ را نشکافته شروع می کردی ، تو می خواستی مرا از افسردگی نجات دهی

ولی نادانسته و نا خواسته  مرا به دامانش فکندی

تو نمی دانستی ، که ان روز ها من چقدر پر بودم از وسوسه ی زنده بودن پر بودم از امید

تو هیچ نمی دانستی ، فقط از زندگی پرشور ان روز های من تو گاه نوشت های تلخ مرا می خواندی

بخاطر حرف های تو وبلاگ قبل ام را حذف کردم ، بخاطر تو تمام دست نوشته هایم را

به اتش کشاندم ، همان هایی که به جانم بسته بود

سعی کردم امید وار کننده بنویسم

ولی کار از کار گذشته است اکنون من باور دارم

که رندگی ام مرداب راکدی بیش نیست . خودم در برابر زندگی سروی خموده قامت ام

و رنگ و بویی جز افسردگی ضمییه دست نوشته هایم نیست .

با سرطانی که هر روز بیشتر در روحم ریشه می دواند